"چگونگی عق زدن،باب اول"

چند سال پیش تویِ دفترم نوشتم

"فکر کردن به بعضی ها شبیه پیچیدن بویِ گازوئیل توی سینوس های آدم میمونه"

بعضی از آدم ها جلویِ اینکه ما موجودات خوب و فرا زمینی که دست به برگ هایِ درختان میسایندو روی جدول کنار خیابون راه میرن باشیم رو میگیرن.

اون آدمها به طرز واضحی نکبت بودن آفرینش انسانِ پست رو به ما یادآور میشن و مارو سرشار از کینه و نفرت میکنن تا ما با سیلِ حرفایی که دربارشون میزنیم نفرتمونو عق بزنیمو دوثانیه بعد زانوی غم هامونو درآغوش بگیریمو فکر کنیم که نه...من اون آدمی نیستم که پشت سر کسی حرف بزنم...اما چطور از تو متنفر نباشم؟چطور حجم تهو وارده رو بدون اینکه خودم رو هم به کثافت بکشم تحمل کنم؟

بعضی از آدمها باعث میشن ما آدمهای خوبی نباشیم.

ازین آدم ها متتفرم 

و آرزو میکردم که میشد تنفرم رو بی کثافت کاری روشون عق بزنم.